Neden Kuvayi Milliye ?

Bundan iki yil önce ‘Gemiler' adli bir resim serisi hazirlamistim. Bu serinin Burdur sergisinin açilisina Cumhuriyet döneminin büyük üstatlarindan Ressam Fikret Otyam ve Esi Filiz Otyam'da katilmislardi. Sergi sonrasi oturup sohbet sirasinda Fikret abiye bundan sonraki resim serimde Nazim Hikmet'in ‘Kuvayi Milliye Destani' siirini resimlemek istedigimi söylemistim. O da gençlerin ve günümüz kusaklarinin tarih bilincinden yoksun oldugunu ve bu projemi mutlaka hayata geçirmemi söyledi. Bu arada bir çocukluk anisini anlatti:

- O zamanlar yedi sekiz yasinda çocugum. Orta Anadolu'da simdi il olan Aksaray kasabasindayiz. Aksamlari radyodan Ikinci Dünya Savasina ait haberler aliyoruz. Yine böyle bir aksamda ajans, Ingiltere'den kalkan müttefik hava kuvvetlerine ait savas uçaklarinin Almanya'daki Bayer fabrikalarini bombaladigini duyurdu. Eczaci olan babam, ‘eyvah millet ilaçsiz kalacak' diyerek aglamaya basladi. Onun agladigini görünce biz de hep bir agizdan aglamaya baslamistik. Bu animi birkaç yil önce Almanya'da katildigim bir programda anlattigimda Almanlarin yüzüme bos bos baktiklarini fark ettim. Yani onlarin da yeni kusaklari tarihlerinden bizimkiler gibi bihaber yasiyorlar. Mehmet sen bu konuyu mutlaka isle. Demisti.

Ben de o günden sonra bu konuda resimler vermeye basladim.

Kuvayi Milliye, yani milli kuvvetler. Yani halkin kendisi. Bu cografyada yasayan insanlarin, canina, malina, irzina kastedenlere ve emperyalist güçlerin giydirmeye çalistiklari esaret zincirine karsi tek yürek, tek bilek, tek ses olarak ayaga kalkisi ve var olma çabasidir Kuvayi Milliye.

Söyle bir düsünüyorum da ne bedeller ödedi bugünümüzü borçlu oldugumuz insanlar. Birçogunun canindan, kanindan baska verecek hiçbir seyi yoktu. O yokluklar ve imkansizliklar içinde mükemmel bir yönetim ve planlamayla ne büyük isler basardilar. Atatürk'ün dehasi ve liderligi ile halkin inanmislik ve fedakarliklariyla ne büyük bir destan yazdilar.

Nasil bir duygudur acaba kendini feda edebilmek? Hiç düsündünüz mü o fedakar insanlari? Ve sizler, bizler; yani hazirdan yiyen mirasyediler, nasil ödeyecegiz vefa borcumuzu? Ve ne yapiyoruz bizden sonrakiler için? Ne birakacagiz çocuklarimiza?

Elbette üç bes resim yaparak kendi adima vefa borcumu ödemem mümkün degil. Benim yapmaya çalistigim, küçük bir hatirlatmadir. Söz yerindeyse altini çizmektir bazi duygularin. Uyandirmaktir gaflet uykusunda olanlari.

İste bu yüzden Kuvayi Milliye!

 

Nisan -2007